Toen ik besliste om mij een Havawart-puppy aan te schaffen, was ik me totaal nog niet bewust van het temperamentvolle karakter van deze hondensoort. Ik had wel enkele boeken en websites geconsulteerd om het karakter van de Hovawart te doorgronden. Tevens was ik de nodige informatie gaan opvragen bij Hovi-eigenaars. Zo besliste ik dan uiteindelijk om over te gaan tot de aankoop van een puppy en gezien het gebrek aan ervaring in de opvoeding van deze hond, liet ik mij onmiddellijk inschrijven in de “hondenschool” (wat later de beste beslissing van mijn leven bleek te zijn).

Het eerste probleem waarmee ik geconfronteerd werd, was de aanwezigheid van mijn 6 katten in huis. Anoukje leek niet erg gesteld op deze voor haar minderwaardige dierensoort en besloot maar van in den beginne te stellen wie de baas zou worden in huis. Gevolg : 2 katten hebben zich onderworpen aan de dictatuur van Nouky en de overige 4 hebben wijselijk besloten de living niet meer te betreden waar “Miss Hovi” de scepter zwaait.

Maar we geven de strijd niet op en we proberen op alle mogelijke manieren om “Miss” vertrouwd te maken met haar huisgenoten. Tevergeefs…… Ondertussen is Anoukje 4,5 jaar en nog steeds houdt zij het kattenbestand in huis tot het strikte minimum.

De hondentrainingen verlopen vlot : de ene keer al wat beter dan de andere; naargelang hoe ze wakker geworden is. In ’t schooltje heeft zij al de bijnaam “barones” gekregen omwille van haar ontzettend fiere houding waarmee zij zich tussen de andere honden begeeft.

Vorige week heeft ze toch wel mijn liefde voor haar sterk op de proef gesteld. Terwijl ik ga werken, koestert zij zich lekker in haar zeteltje en wacht geduldig op mijn thuiskomst. Gezien ik niet ver van mijn werk woon, kom ik ’s middags een uurtje naar huis om haar even uit te laten. Vorige week, krijg ik bij het binnenkomen een ongewoon uitbundig welkom : janken, huilen, hijgen…… . Ik zag onmiddellijk dat er iets niet klopte. Bleek dat zij deuromlijsting had losgetrokken, de schuifdeur naar de keuken in flarden vaneen getrokken en het kattendeurtje aan de achterdeur er volledig uitgehaald. Ik schrok mij een aap. Naïef dat ik ben – mijn hond doet zoiets toch niet zonder reden – vermoed ik dat er iemand mijn huis is willen binnenbreken en zij gewaakt heeft, zoals een Hovawart dat hoort te doen.

Ik moet evenwel terug naar mijn werk, en als mijn echtgenoot enkele uurtjes later thuis komt, blijkt dat mijn lieve hond nog altijd onrustig en zenuwachtig rond loopt. Gebeld met dierenarts. “Kom straks even langs, misschien een kleine beroerte gehad”, zegt die. Grote paniek bij ons, onmiddellijk de hond in de auto en weg. Zenuwen gespannen, en bang voor het slechte resultaat, stap ik de consultatiekamer binnen. “Ha bloedvlekjes” zegt de dierenarts. Ja, Anoukje is loops, de 2de week reeds…..

Algemeen gelach : Noukje heeft geen beroerte gehad; Noukje heeft een reutje nodig. Blijkbaar heeft zij geprobeerd om uit te breken en op zoek te gaan naar datgene wat zij zo nodig had…

Ondertussen is zij (gelukkig) weer tot rust gekomen en kan ik me een nieuwe harmonicadeur en kattendeur aanschaffen.

VAN EEN TEMPERAMENTVOLLE HOVAWART GESPROKEN !!!!!

Vera Mees